Recensie Pola HC door Marcel Ruijters

Recensie Pola HC door Marcel Ruijters

Recensie Pola HC
door Marcel Ruijters

 

Pola is een soort vervolg op Marcel Ruijters' zeer goed ontvangen strip Het 9de eiland.
Pola is de kleindochter van schipbreukeling Scott waarmee het in Het 9e eiland allemaal begon.
Daarnaast zien we ook enkele andere figuren uit dat album terugkeren, maar het overgrote deel van de rolbezetting in Pola is toch nieuw. Van de gesjeesde kaartenmaker Goliardus tot de avant-gardistische dichter Klotzbach tot meneer Gustonson, de rijkste man op aarde die ál het kapitaal in bezit heeft.
Allemaal figuren die Pola tegen het lijf loopt als ze het 9de eiland voor een uitstapje verlaat.


Wie de 8 hoofdstukken in dit album leest zou kunnen concluderen dat Ruijters alle regels der natuur en logica aan zijn laars lapt. Landkaarten waarin ledematen verdwijnen, een beenloze communist met een soort handvat op z'n kop dat handig blijkt als je wilt voorkomen dat-ie wegloopt (al is dat zonder benen sowieso lastig), het vasteland waar het altijd 1913 is, enzovoorts, enzovoorts.
Toch is dit album gedeeltelijk ontstaan uit het feit dat Ruijters de regels juist wél respecteert.
Het normale tijdsverloop respecterend zou Pola op het vasteland in onze toekomst zijn beland. Ruijters had weinig zin om science-fiction-taferelen en moderniteiten te tekenen  waarschijnlijk één van de redenen dat hij in de eerste plaats koos voor een eilandverhaal. Wat als hij de tijd nou eens stíl liet zetten op het vasteland? Dan kon hij zelf bepalen in welke tijd het leven zich daar afspeelde. Het werd 1913, politiek gezien een onrustige en dus interessante tijd. Maar door wíe dan? Dat moest wel een machtig iemand zijn... Wat dacht je van de rijkste man ter wereld!
Het is misschien wel deze interne logica die Pola zo interessant maakt. Dat én de brede belangstelling van Ruijters zelf die uitwaaiert langs filosofie, geschiedenis, politieke systemen en exotische culturen.


En dan is er zijn tekenwerk natuurlijk. Ruijters heeft een geheel eigen handschrift gedestilleerd uit diverse invloeden. Sinds hij de Middeleeuwen verruilde voor het eilandbestaan zijn z'n tekeningen karikaturaler geworden: hadden zijn figuren vroeger uitsluitend lélijke smoelen, tegenwoordig zijn ze vooral grappig. Door het afschudden van de pijen zijn z'n poppetjes ook beweeglijker geworden en plooien zich desgewenst in allerlei verwrongen houdingen. Ruijters' tekenwerk wint daardoor behoorlijk aan vaart.
Kijk maar eens hoe oerend hard dat rare automobieltje van Gustonson over het eiland crosst!
Het is een weird en onwerkelijk wereldbeeld dat Ruijters schept met Pola, maar ik houd er wel van!

 

(HH)

Interesse? Koop het album hier!