Recensie Mijn oorlog Van La Rochelle tot Dachau HC door Tiburce Oger & Guy-Pierre Gautier

Recensie Mijn oorlog Van La Rochelle tot Dachau HC door Tiburce Oger & Guy-Pierre Gautier

 

Recensie Mijn oorlog Van La Rochelle tot Dachau HC
door Tiburce Oger & Guy-Pierre Gautier

 

Met enige fantasie noem ik mijn opa wel eens een 'verzetsheld'. Tijdens de Duitse bezetting werd hij bij een razzia van huis opgehaald om een dikke twintig kilometer verderop tewerkgesteld te worden.
Zoiets was blijkbaar vrij normaal in '40-'45, als de bezetter arbeiders nodig had werden die gewoon even geronseld onder de Nederlandse bevolking.
Mijn opa raakte, toen ze op een dag afgemarcheerd werden naar de werkplek, met opzet achterop en toen de bewakers even niet opletten verstopte hij zich samen met zijn buurman uit Apeldoorn achter een bosje. De Duitsers hadden niets in de gaten, opa en buurman wachtten tot het donker werd en aanvaardden voorzichtig te voet de terugtocht. Twee dagen later klopte hij bij het ochtendkrieken aan de achterdeur mijn oma wakker.
Een echte daad van verzet, maar geen echte verzetsdaad, al had zoiets hem lelijk kunnen opbreken als hij gesnapt was.
Of als men de moeite had genomen hem te gaan zoeken...

 

Toen ik klein was liep er in mijn ogen geen grotere held rond dan mijn opa, maar na het lezen van Mijn oorlog moet ik concluderen dat de opa van stripmaker Tiburce Oger toch een pietsje dapperder was.
Oger kreeg zijn grootvader Guy-Pierre Gautier zover dat die zijn oorlogservaringen opschreef.
Gautier had zich als jongeman ingelaten met echt verzetswerk, was tenslotte tegen de lamp gelopen en in Frankrijk gevangengezet. Aan het eind van de oorlog werd hij gedeporteerd naar Dachau, waar hij bijna een jaar zat voor het kamp door de Amerikanen bevrijd werd.
Overlevers van concentratiekampen kunnen doorgaans maar moeijlijk praten over die tijd. Zoals Gautier zegt – in één van de indrukwekkendste scènes van het album – 'Het was... ik kan 't niet beschrijven.'

 

Zijn kleinzoon langs moederskant Tiburce Oger (Buffalo Runner, Het pad van de schimmen, De smaragdridders) giet het verhaal van zijn opa in een scenario en voorziet het van tekeningen. Beiden doet hij met respect en zeer goed.
Zijn tekenwerk is gedetailleerd en hij kan goed uit de voeten met gecompliceerde camerastandpunten, waardoor het grafisch interessant blijft. Zijn grootvaders verhaal vertelt hij zonder omhaal en hoewel een geschiedenis als deze al gauw topzwaar dreigt te worden maakt hij ook plaats voor luchtiger scènes. Zoals die waarin Guy-Pierre een blindganger moet opruimen en hij het ding met zijn spade een flinke tik geeft. De Duitsers maken zich geschrokken uit de voeten en Gautier merkt tevreden op: 'Ach, zo hebben we even rust'.
Het geeft – heel wrang – tevens aan hoe weinig mannen in Guy-pierre's situatie nog te verliezen hadden...



(HH)

Interesse? Koop het album hier!