Recensie Amazones van Troy 2 Het goud der diepten
door Dany, Melanyn & Arleston


 

Het verrassendst aan Amazones van Troy – Het goud der diepten zijn de tekeningen van oudgediende Dany. Zoveel horen we tegenwoordig niet meer van de Roze Bottel-tekenaar, maar blijkens zijn werk aan dit tweeluik is de man nog lang niet uitgekeken op zijn vak.
Je ziet het veel bij wat ouder geworden tekenaars: ze gaan op routine werken, hun werk wordt stijver of ze gooien er gewoon helemaal met de pet naar. Niet Dany. Dat hij – met succes – zijn best doet op het tekenen van mooie vrouwen, dat weten we van hem, maar Amazones van Troy ziet er qua tekenwerk op alle vlakken zeer goed uit. Dany's tekenwerk is heel compleet en hij gaat de lastige scènes niet uit de weg: regelmatig kom je in de albums grote overzichtsplaten tegen waarop het krioelt van de mensen en waar zelfs een getalenteerd tekenaar als Dany menig uurtje op moet hebben zitten zweten!

 

 

Minder verrassend is het scenario van Arleston & Melanÿn... In het eerste deel leek het erop dat de heren nog wel het een en ander voor ons in petto hadden, maar dat valt in deel twee toch tegen.
Yquem de Welwillende trekt door het land om geld in te zamelen voor de arme en hongerige kinderen van Delpont. Hij heeft de gave van het woord en wie hem aanhoort heeft moeite onaangedaan te blijven... En om zijn centen in de zak te houden!
De huurlinge Raya de Rossige valt ook voor zijn praatjes. Geld heeft ze niet, maar ze biedt haar diensten aan als onbezoldigd huurlinge. Haar collega Lynche de Scherpe is sceptischer, maar besluit zich aan te sluiten omdat ze meer te weten wil komen over het schildpad-symbool dat Yquem voert.
Aan het eind van het eerste deel blijkt Yquem minder filantropisch ingesteld dan hij doet voorkomen en maken de meiden kennis met Yquem's meester...

 

 

Het tweede deel mondt uit in een schattenjacht, zoals we die al veel vaker tegen zijn gekomen in strips, films, boeken etc. Veel diepgang zit er niet meer in het verhaal, Arleston en Melanÿn lijken drukker met manieren verzinnen om de heldinnen uit de kleren te krijgen dan met het bedenken van een boeiend verhaal. Dany = Rooie Oortjes, moeten ze gedacht hebben, maar het was voor de lezer interessanter geweest als ze hem hadden aangesproken op zijn andere kwaliteiten.
Dany laat hier zien dat hij tegenwoordig tot meer in staat is dan alleen sexueel getinte grappen tekenen, maar Arleston en Melanÿn geven hem niet voldoende de kans dat te bewijzen, waardoor platte kolder de overhand neemt in een verhaal waar meer in gezeten had.
Dankzij het fraaie tekenwerk echter toch een aanrader!

 


(HH)